Apo forum se elliniko blog Το Πολυτεχνείο ΠΟΥ ακριβώς zei? Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος γιορτάσαμε ξανά-μανά επίσημα την επέτειο του Πολυτεχνείου. Και φυσικά όλα τα ΜΜΕ όπως κάθε χρόνο είχαν και τα σχετικά αφιερώματα: τα ίδια βίντεο, τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες ιστορίες και οι ίδιες παπαριές. Και δεν είναι ότι δεν έχουμε συνηθίσει να ακούμε παπαριές σε αυτήν εδώ την χώρα άλλα αρχίζουν να τις πιστεύουν κιόλα.

Παπαριά νούμερο 1: Η ΧΟΥΝΤΑ ΕΠΕΣΕ ΛΟΓΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

«Χάρη σε αυτά τα παιδιά που σκοτώθηκαν ήρθε η δημοκρατία και ζούμε σήμερα εμείς ελεύθεροι».

Παπαριά νούμερο 2: ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

«Μια ομάδα νέων φοιτητών αντιστάθηκε στο καθεστώς της χούντας και θυσιάστηκαν για να έρθει η δημοκρατία στην χώρα μας».


Παπαριά νούμερο 3: ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ

«Από το πρωί πλήθος κόσμου καταθέτει στεφάνια και λουλούδια στους αδικοχαμένους φοιτητές του πολυτεχνείου».


Και σαν να μην έφτανε η προβολή από τα ΜΜΕ, αυτά μαθαίνουν χρόνια τώρα και στα παιδιά μας στα σχολεία. Κι ενώ όλοι ξέρουν την αλήθεια κανείς δεν μιλάει.

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα στην σειρά τους διότι αν κάποιοι χαραμοφάηδες καπηλεύτηκαν το γεγονός του Πολυτεχνείου για να αναδειχτούν και να πλουτίσουν δεν φταίνε σε τίποτα τα παιδιά μας για να παραπληροφορούνται.

Ας πάρουμε όμως κάθε παπαρίτσα μια-μια:

1ον) Η χούντα ΔΕΝ έπεσε λόγο πολυτεχνείου άλλα πολύ αργότερα με τα γεγονότα της Κύπρου. Όλοι οι δήθεν αντιστασιακοί που είχαν αυτοεξοριστεί από την χώρα περίμεναν το σωστό το timing για να γυρίσουν πίσω ως σωτήρες με πρώτο και καλύτερο τον κύριο «ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ» και τον άλλον τον «ΑΜΕΡΙΚΑΝΑΚΙΑ». Η πτώση της ήταν απλά θέμα χρόνου κυρίως μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου και όταν είχε αναλάβει ο Ιωαννίδης.

2ον) Πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητα καταθέτουμε στεφάνια σε «φαντάσματα». Ακούμε και διαβάζονται ονόματα για τα οποία κανείς δεν ξέρει τίποτα. Εδώ για να καταλάβετε υπάρχουν ακόμα συγγενείς και απόγονοι των ηρώων του 21 και του 40 κι εμείς δεν μπορούμε να μάθουμε που πάνε τα στεφάνια του Πολυτεχνείου; Βγαίνει ο κάθε πικραμένος που είχε φάει σφαλιάρα τότε από μπάτσο και δεν βγαίνει μια μάνα, ένας αδερφός από κάποιο παιδί που έπεσε; Και φυσικά όχι αφού απλά ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ . Καταγωγή, οικογένειες, συγγενείς, δεν είχαν; Κι αν είχαν ποιοι είναι και που;

3ον) Καλά κάνουν και διαβάζουν ονόματα. Καλά κάνουν και καταθέτουν στεφάνια. Καλά κάνουν και φωνάζουν «ΑΘΑΝΑΤΟΙ» διότι πολύ απλά ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΝ . Άλλα κακώς καταθέτουν λουλούδια έξω από το πολυτεχνείο. Θα πρέπει να τα καταθέτουν έξω από τις βίλλες τους. Διότι όλοι εκείνοι οι πρωταγωνιστές που πήγαν κόντρα στην χούντα και φώναζαν για «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» είναι οι ίδιοι που σήμερα είναι εξουσία. Ε, ναι λοιπόν. Χάρη σε αυτούς ζούμε σήμερα έτσι όπως ζούμε.

Χάρη σε αυτούς βλέπουμε στα ΜΜΕ και στην κοινωνία το ΨΩΜΙ ο έλληνας να το μαζεύει από κάτω στις λαϊκές.

Χάρη σε αυτούς βλέπουμε συνταξιούχους να τρώνε ξύλο από τα ΜΑΤ. (Αυτό επί «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» δεν έγινε ή κάνω λάθος);

Χάρη σε αυτούς βλέπουμε χρεωμένους τους γονείς για να πληρώνουν φροντιστήρια για να έχουν τα παιδιά τους ΠΑΙΔΕΙΑ .

Χάρη σε αυτούς έχουμε σήμερα την πολυτέλεια και γευόμαστε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στο δικαίωμα της εργασίας και της σκέψης που διαμέσου τον ΜΜΕ μας την αλλάζουν 10 φορές την ημέρα. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σε όλο της το μεγαλείο και με όλη την σημασία της λέξεως διότι μπορείς από όποια θέση και αν βρίσκεσαι να καταχραστείς δημόσιο χρήμα χωρίς να πας φυλακή!!!

Χάρη σε αυτούς δεν έχουμε άλλο "βασανιστήρια" (αν και εδώ που τα λέμε μεγαλύτερο βασανιστήριο από την ανεργία και την ακρίβεια υπάρχει);;;

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ!

Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται και δεν είμαι ούτε χουντικός, ούτε αριστερός μα πάνω απ’ όλα ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ διότι αν φτάσουμε σε σημείο να πιστεύουμε ότι μας σερβίρουν χωρίς να την ψάχνουμε τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Φτάνει πια το ίδιο παραμύθι εδώ και 35 χρόνια. ΕΛΕΟΣ!!! Είναι άλλο να λες τα πράματα ΠΩΣ ήταν και άλλο το να τα λες ΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ να ήταν. Εκεί είναι η διαφορά.

Χρόνια Πολλά λοιπόν στον Κώστα, στην Μαρία, στην Ντόρα, στους Μίστι και στους Μπίστιδες. ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ. ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!!


Υ.Γ.: Το παραπάνω κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους του αφανείς αγωνιστές του Πολυτεχνείου που αγωνίστηκαν για ένα καλύτερο αύριο το οποίο όμως δεν ήρθε ποτέ….

Ο αγώνας συνεχίζετε...