«Ο φόβος για την ασθένεια ήταν χειρότερος από τον ιό»

«Ο φόβος για την ασθένεια ήταν χειρότερος από τον ιό»

2.8.09

Ενας ελαφρύς βήχας είναι το μόνο κατάλοιπο της περιπέτειας που έζησε η 29χρονη Εύα Λ., που προσβλήθηκε από τη νέα γρίπη πριν από τρεις εβδομάδες. Εχοντας αναρρώσει πλήρως και αφού έχει επιστρέψει στη δουλειά της, η Εύα λέει με βεβαιότητα ότι η νέα γρίπη δεν είναι μια ασθένεια που πρέπει να τρομοκρατεί τον κόσμο. Διαπίστωσε, ωστόσο, ότι υπάρχει έλλειψη ενημέρωσης για την ασθένεια, ακόμα και μέσα στα νοσοκομεία και τις δημόσιες υπηρεσίες.................
«Ημουν στο νοσοκομείο Σωτηρία και, παρόλο που είχα πυρετό, με άφησαν να περιμένω έξω για 45 λεπτά και τελικά μου έφερε Ταμιφλού ο θυρωρός», ομολογεί η 29χρονη
Η περιπέτεια με την υγεία της άρχισε εντελώς ξαφνικά χωρίς να έχει υποψιαστεί το παραμικρό μέχρι και την παραμονή. Ενα πρωί ξύπνησε με βήχα και πονοκέφαλο τον οποίο απέδωσε στην κούραση από τη δουλειά της. Κατά τη διάρκεια της ημέρας στα συμπτώματα προστέθηκαν ο πόνος στα κόκαλα και η ατονία. Επιστρέφοντας στο σπίτι της έβαλε θερμόμετρο και διαπίστωσε ότι είχε 37,6. Υστερα από παρότρυνση των γονιών της πήγε στο νοσοκομείο όπου της έδωσαν, χωρίς να την εξετάσουν, τρεις μέρες άδεια και της είπαν να εξεταστεί για τη νέα γρίπη μόνο στην περίπτωση που ο πυρετός ανέβει περισσότερο.
«Γύρισα στο σπίτι και την επόμενη μέρα ξύπνησα με 38,4 και τα ίδια συμπτώματα. Από το ΚΕΕΛΠΝΟ μου είπαν να πάω στο Αττικό Νοσοκομείο. Μου πήραν επίχρισμα, με έστειλαν σπίτι και μου είπαν ότι μέχρι την επομένη θα με έπαιρναν τηλέφωνο για να μου πουν αν ήμουν θετική. Μου τηλεφώνησαν το ίδιο βράδυ, μου το ανακοίνωσαν και μου είπαν να παίρνω Ταμιφλού για μία εβδομάδα», λέει.
Η Εύα είχε πυρετό μόνο για δύο ημέρες, αλλά ο πονοκέφαλος επέμεινε για περισσότερο από μία εβδομάδα. Ακόμα και όταν ξεπέρασε την ασθένεια, αισθανόταν αδυναμία για τουλάχιστον δέκα ημέρες ακόμα. Τις ημέρες που έμεινε στο σπίτι προσπαθούσε να πάρει πληροφορίες για την ασθένεια από το ΚΕΕΛΠΝΟ, αλλά τελικά μεγαλύτερη βοήθεια είχε από έναν ιδιώτη γιατρό.
«Τηλεφώνησα στο ΚΕΕΛΠΝΟ για να μάθω αν μπορώ να πάρω Ντεπόν μαζί με το Ταμιφλού για να μου πέσει ο πυρετός. Δεν πήρα απάντηση και τελικά ρώτησα έναν γιατρό που μου συνέστησε να παίρνω και Ντεπόν», τονίζει η Εύα.
Αυτό που την προβλημάτισε περισσότερο, πάντως, είναι ο φόβος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ασθένεια ακόμα και από το προσωπικό των νοσοκομείων. Οπως λέει, δύο φορές δεν την άφησαν να καθίσει στην αίθουσα αναμονής και της ζήτησαν να περιμένει στο προαύλιο μέχρι να τη δουν οι γιατροί.
«Περίμενα στη Σωτηρία για να πάρω το Ταμιφλού και με είχαν έξω παρά το γεγονός ότι είχα πυρετό, για να μην κολλήσει και κάποιος άλλος. Περίμενα 45 λεπτά και τελικά μου το έφερε ο θυρωρός. Του είπα ότι ήθελα να μιλήσω με έναν γιατρό για μου δώσει μερικές συμβουλές. Βγήκε τελικά μια νοσοκόμα και μου εξήγησε κάποια πράγματα. Της ζήτησα χαρτί από τον γιατρό για την άδειά μου και, αντί να με αφήσουν να μπω μέσα, μου το έφερε η ίδια», λέει.
Ακόμα χειρότερη ήταν η αντιμετώπιση όταν χρειάστηκε να δώσει τα χαρτιά στη μητέρα της για να τα καταθέσει στο ΙΚΑ Χαλανδρίου. Η συμπεριφορά κάποιων υπαλλήλων σόκαρε τόσο την ίδια όσο και τη μητέρα της.
«Οταν έφτασε στο γκισέ και εξήγησε στην υπάλληλο ποιο ήταν το πρόβλημα υγείας μου, εκείνη αρνήθηκε να πιάσει τα χαρτιά και της ζήτησε φορτικά να φύγει. Η μητέρα μου προσπάθησε να της εξηγήσει ότι η ίδια ήταν καλά και μάλιστα έπαιρνε Ταμιφλού προληπτικά, αλλά τελικά χρειάστηκε να πάει στη διεύθυνση για να καταφέρει να παραδώσει τα χαρτιά μου».
Ακόμα και όταν έγινε καλά η Εύα, αντιμετώπισε τα κακώς κείμενα του συστήματος υγείας. Μόλις σταμάτησε το Ταμιφλού ο βήχας επέστρεψε και η ίδια ανησύχησε. Πήγε στο Αττικό Νοσοκομείο «όπου ο γιατρός που είχε εφημερία για τη γρίπη ήταν γαστρεντερολόγος. Χρειάστηκε να τηλεφωνήσει στο ΚΕΕΛΠΝΟ για να του δώσουν συμβουλές. Τελικά μου έδωσε ένα σιρόπι για τον βήχα αφού μας διαβεβαίωσαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να έχει επανέλθει η γρίπη».
Αυτό που κρατά τελικά η Εύα από την περιπέτεια που έζησε είναι ο φόβος για μια ασθένεια που, όπως την περιγράφει, είναι «μια γρίπη σαν αυτή που περνάμε τον χειμώνα».
«Αναρωτιόμουν γιατί μου συμπεριφέρθηκαν άκομψα σε κάποιες περιπτώσεις και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο περισσότερος κόσμος δεν έχει καλή ενημέρωση. Οι περισσότεροι άνθρωποι που είδα στο νοσοκομείο ήταν τρομαγμένοι. Εβλεπα κόσμο που είχε δέκατα και έκλαιγε επειδή φοβόταν ότι έχει πάθει γρίπη. Ακόμα και οι δικοί μου έρχονταν και μου άφηναν φαγητό έξω από την πόρτα. Ηταν πολύ άσχημο αλλά τι να κάνεις;».
πηγη ΕΘΝΟΣ