η πανδημία του 2035

η πανδημία του 2035

2.8.09

1η Οκτωβρίου 2035, ώρα 9.00 π.μ. Φοράω τη μάσκα μου, τη στολή πανδημίας και βγαίνω στον δρόμο. Οπως κάθε ημέρα, τον τελευταίο μήνα η εικόνα είναι ίδια. Δεν περπατάει κανένας, τα μαγαζιά είναι κλειστά, τα σχολεία κλειστά, τα παράθυρα σφαλιστά. Να πάω πού; Περιφέρομαι άσκοπα. Η εταιρεία στην οποία εργάζομαι έχει κλείσει εδώ και δεκαπέντε ημέρες...
ελέω γρίπης. Και πώς να ανοίξει; Ολοι είναι άρρωστοι στο κρεβάτι, με τρομερά ρίγη, πονόλαιμο, πυρετό και βήχα. Κάποιοι εμφάνισαν τρομερά εξανθήματα σε ολόκληρο το σώμα τους- βλέπετε, ο ιός της γρίπης που μας χτύπησε αυτή τη φορά αποτελεί ένα μείγμα άγνωστο, ακόμη και περίεργο, διαφορετικό από εκείνο της τελευταίας πανδημίας του 2009 που θυμούνται οι παλαιότεροι σαν και εμένα. Προφανώς για αυτόν τον λόγο όλα τα αντι-ιικά φάρμακα που κυκλοφορούν για την αντιμετώπιση του ιού έχουν αποδειχθεί στην πλειονότητα των περιπτώσεων... άχρηστα.Προχθές πέθανε ένας συνάδελφός μου και όλοι έπαθαν πανικό. Ηταν ένας μόνον, όμως από τους χιλιάδες που έχουν θυσιαστεί στον βωμό του νέου υπεριού. Βλέπω στις ειδήσεις καθημερινά το χάος να επικρατεί στα νοσοκομεία και την ίδια στιγμή τον υπουργό Υγείας να καθησυχάζει λέγοντας ότι η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Πόσα λίγα έχουν αλλάξει από το 2009 αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα. Κοιτάζω γύρω μου. Θα νομίζει κάποιος πως είμαι τρελός. Ενας τρελός με μάσκα, με στολή αστροναύτη από αυτές που διένειμε το υπουργείο, που μιλάει στον εαυτό του μέσα στον δρόμο. Ποιος όμως θα με δει; Τα πάντα είναι νεκρά.

Χ τυπάει το κινητό μου. Στην οθόνη εμφανίζεται ένας φίλος. Μοιάζει με φάντασμα. Η φωνή του σχεδόν δεν βγαίνει. Μόλις χθες μπήκε επισήμως στη λίστα των εκατομμυρίων ελληνικών κρουσμάτων του μεταλλαγμένου σούπερ ιού δολοφόνου Η1Ν1.«Σε πήρα για έναν και μόνο λόγο»λέει βραχνά. Τον διακόπτει ένας τρελός βήχας που διαρκεί αρκετά λεπτά. «Ηθελα να δω αν έχεις έστω και ένα μικρό συνάχι». Του απαντώ αρνητικά και... κλικ. Μου κλείνει το τηλέφωνο... στα μούτρα. Μα γιατί όλοι έχουν θυμώσει μαζί μου; Πράγματι είμαι ο μόνος άνθρωπος χωρίς γρίπη μεταξύ των γνωστών μου, ίσως και όλων των κατοίκων της μικρής κωμόπολης όπου ζω. Και εγώ ο ίδιος έχω απορήσει με αυτό που συμβαίνει. Πώς γίνεται να μην έχω μολυνθεί; Ολοι όσους γνωρίζω έχουν.

Ολοι; Το μυαλό μου τρέχει σε εκείνη. Στις ΗΠΑ όπου λογικά θα ζει ακόμη, η κατάσταση με τον ιό είναι ανεξέλεγκτη όπως λένε στις ειδήσεις. Ελπίζω να είναι καλά και ζωντανή. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν όμως να μην έχει προσβληθεί; Μια γιατρός που είχε αφιερώσει τη ζωή της στη μάχη εναντίον των ιών και στον πόλεμο υπέρ των ασθενών, μια ειδικός που κάθε ημέρα έρχεται σε επαφή με κρούσματα; Κάποτε, εκείνο το καταραμένο 2009 της γρίπης των χοίρων, νεαρά τότε, με άφησε για έναν ιό. Αλλαξε ήπειρο για να μη χάσει την ευκαιρία να πολεμήσει εκ των έσω από την πρώτη γραμμή- το Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης- τον «εχθρό». Από τότε και ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ονομάζω πάντοτε εκείνη την πανδημία που «σκότωσε» τη σχέση της ζωής μου, γρίπη των... χήρων.

Ε πιστρέφω σπίτι μετά τη μοναχική για άλλη μία φορά περιπλάνησή μου. Βγάζω τη μάσκα και τη στολή και πέφτω στον καναπέ. Τουλάχιστον εδώ έχω συντροφιά την τηλεόραση. Χτυπάω τα χέρια μου και η οθόνη ανοίγει. Εμφανίζεται και πάλι ο βαρετός υπουργός σε έκτακτη συζήτηση στο δελτίο ειδήσεων με τα άβαταρ-παρουσιαστές. Δεν μπορούσε και αυτός να αποτελεί εικονική πραγματικότητα; Τι ανούσια πράγματα θα πει πάλι. «Απευθύνω έκκληση σε όλους όσοι έχουν έλθει σε επαφή με κρούσματα και δεν έχουν νοσήσει, να επικοινωνήσουν άμεσα με τις αρμόδιες αρχές. Πρέπει να είναι ελάχιστοι.Θα συμμετάσχουν σε ένα ειδικό πρόγραμμα που αφορά την καταπολέμηση του ιού.Δεν μπορώ να επεκταθώ σε λεπτομέρειες» λέει βήχοντας. Και αυτός κρούσμα, βεβαίως βεβαίως.

Μένω για λίγο άπραγος. Τι να κάνω τώρα; Σιχαίνομαι τους γιατρούς και τα νοσοκομεία (πιο πολύ ακόμη τις γιατρούς μετά την προδοσία εκείνη και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια...), αλλά κάτι μέσα μου λέει ότι πρέπει να το κάνω. Για τους άρρωστους φίλους μου (και ας μου κλείνουν το τηλέφωνο), για τον συνάδελφο που πέθανε. Οχι, όχι, δεν γίνεται. Ναι, ναι, πρέπει να το κάνω. Με τρεμάμενη φωνή λέω στο εικονοτηλέφωνό μου τον αριθμό του αρμόδιου Κέντρου. Ενας γιατρός εμφανίζεται στην οθόνη. Επειτα από λίγα λεπτά συνομιλίας μού λέει ότι ένα ειδικό ασθενοφόρο αέρος θα με παραλάβει από το σπίτι σε περίπου μία ώρα.

Π ερνούν δύο ώρες και τίποτε. Ούτε τις ημέρες του «ιπτάμενου» κυκλοφοριακού χάους δεν θα υπήρχε τέτοια καθυστέρηση... Τελικά ακούω τον γνώριμο θόρυβο της προσγείωσης στην ταράτσα του κτιρίου όπου διαμένω. Τρία λεπτά αργότερα βρίσκομαι μέσα στο ασθενοφόρο και πετάω στο... άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Προσγειωνόμαστε στον εξωτερικό χώρο ενός μεγάλου νοσοκομείου. Μου φορούν καινούργια, πιο «θωρακισμένη» στολή και με μεταφέρουν σε ειδικό θάλαμο. Αλλα δέκα άτομα βρίσκονται εκεί για τον ίδιο λόγο, όπως καταλαβαίνω από τα συμφραζόμενα. Εμφανίζεται ο... μισητός υπουργός. «Ηλθα προσωπικά να σας ευχαριστήσω για την άμεση ανταπόκριση. Συμμετέχουμε σε ένα πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης αναζητώντας μαζί με τις υπόλοιπες χώρες ανά τον κόσμο άτομα που πιθανώς θα αποτελέσουν το “κλειδί” που θα χαρίσει στην ανθρωπότητα αυτό που έχει αυτή τη στιγμή την περισσότερη ανάγκη: Ενα εμβόλιο,μια νίκη ενάντια στον ύπουλο ιό που αυτή τη στιγμή μας νικά κατά κράτος. Κυρίες και κύριοι, ίσως κάποιος ή κάποια από εσάς αποτελεί αυτό το “κλειδί”». Τι θα μας κάνουν, Θεέ μου; Τι το ήθελα; Μας χωρίζουν σε διαφορετικά δωμάτια. Στο δικό μου μπαίνει ένας γιατρός με στολή από ει δικές ίνες άνθρακα και μάσκα που καλύπτει ολόκληρο το πρόσωπο. Μου παίρνει αίμα, ή μάλλον προσπαθεί να μου πάρει αφού τα χέρια του τρέμουν.«Τι στο καλό;Σε εμένα έτυχε ο ατζαμής;»σκέφτομαι. Μου λέει να ανοίξω το στόμα, βάζει κάτι μέσα, παίρνει σάλιο όπως καταλαβαίνω και το βάζει σε ένα μπουκαλάκι. Και πάλι τα χέρια του τρέμουν.«Τι τραβάω για το καλό της ανθρωπότητας...». «Τελειώσαμε; Oλα εντάξει;»τον ρωτώ. Δεν λαμβάνω απάντηση.«Εκτός από ατζαμή μου έστειλαν και κωφάλαλο» λέω με ένταση στη φωνή. Καμία απάντηση.

Μ ε μετακινούν σε έναν θάλαμο για τη νύχτα. Με τις νέες μεθόδους που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια για την ταυτοποίηση των ιών και την απομόνωση αντισωμάτων, όλα τα αποτελέσματα θα έχουν εξαχθεί σε λίγες ώρες. Οπως μας ενημερώνουν οι υπεύθυνοι του Κέντρου Λοιμώξεων και οι ξένοι συνάδελφοί τους που έχουν έλθει για να βοηθήσουν στο ελληνικό σκέλος του προγράμματος, στόχος της όλης προσπάθειας στην οποία πήρα την απόφαση να συμμετάσχω, είναι να διερευνηθούν άτομα που πιθανώς εμφανίζουν φυσική ανθεκτικότητα στον ύπουλο ιογενή εχθρό που «σαρώνει» αυτή τη στιγμή την υφήλιο. Οι επιστήμονες θα απομονώσουν από το αίμα μας αντισώματα τα οποία θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία ενός ορού αντισωμάτων- είναι η νέα εναλλακτική για τη δημιουργία προληπτικών εμβολίων που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια. Βέβαια, το πολύτιμο αίμα των «εκλεκτών» θα δείξει τον δρόμο και για νέα αντι-ιικά φάρμακα, αφού τα υπάρχοντα αποτυγχάνουν. Νέα «όπλα» της επιστήμης ίσως δημιουργηθούν από το αίμα μου και σώσουν ανθρώπους.

Η ασφάλεια των εμβολίων που θα αναπτυχθούν με βάση αυτά τα στοιχεία θα μελετηθεί σε τεχνητούς προσομοιωτές του ανθρώπινου οργανισμού- η διαδικασία πλέον είναι πολύ ταχύτερη σε σύγκριση με το παρελθόν. Θυμάμαι το 2009 που οι δοκιμές για τη δημιουργία εμβολίου κράτησαν μήνες. Μέσα στο καλοκαίρι του 2009, μετά την απομόνωση του ιού είχε αρχίσει ο αγώνας δρόμου για την παρασκευή εμβολίου. Ο αντίστοιχος τότε υπουργός Υγείας διαβεβαίωνε ότι στην αρχή του φθινοπώρου θα υπήρχε διαθέσιμο εμβόλιο για έναρξη χορήγησης στον πληθυσμό. Οι διαβεβαιώσεις έμειναν στα λόγια. Το τι συνέβη έχει πλέον περάσει στην ιστορία της ανθρωπότητας... Δεν θέλω να θυμάμαι.

Μ ε αυτές τις σκέψεις, δίνοντας μάχη ανάμεσα στις αναμνήσεις και στη λήθη, πέφτω σε βαθύ ύπνο. Με ξυπνούν χαράματα. «Είστε ένας από τους εκλεκτούς» μου λένε.«Είχατε νοσήσει, πιθανότατα από τους πρώτους, χωρίς να εμφανίσετε ούτε ένα σύμπτωμα και τώρα τα αντισώματά σας μάς είναι άκρως πολύτιμα. Θα βοηθήσετε την ανθρωπότητα, κύριε».

Χρειάζονται όμως κάποιες περαιτέρω εξετάσεις. Με αφήνουν μόνο με έναν από τους γιατρούς. Ωχ, πρέπει να είναι ο ατζαμής της προηγούμενης ημέρας. Προσπαθεί να μου πάρει αίμα. Πάλι τρέμει.«Ως εδώ»φωνάζω ταραγμένος. «Απαιτώ άλλον γιατρό τώρα. Σε εμένα έστειλαν τον ειδικευόμενο;» .«Είσαι ο εκλεκτός της ανθρωπότητας και θα είσαι πάντα της καρδιάς μου»μου λέει μια γλυκιά, γυναικεία, γνώριμη από τα παλιά φωνή. Ωστε ο γιατρός είναι η γιατρός, μία από τους ξένους που ήλθαν να βοηθήσουν στο πρόγραμμα και διόλου ειδικευόμενη. Είναι εκείνη. Εγώ θα σώσω τον κόσμο από την πανδημία ή μάλλον μια πανδημία σώζει τώρα εμένα έστω και δεκαετίες μετά...
ΠΗΓΗ ΤΠ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ